آخرین یافته‌ها درباره ویروس آبله میمونی

به گزارش علم‌خوان، آبله میمونی توسط ویروس آبله میمونی، از خانواده ویروس آبله، ایجاد می‌شود. اگرچه این بیماری زمانی عمدتاً به بخش‌هایی از آفریقای مرکزی و غربی محدود می‌شد، اما این ویروس در طول شیوع سال ۲۰۲۲ به صورت بین‌المللی گسترش یافت و در سال ۲۰۲۴ دوباره با قدرت ظهور کرد.

 

پژوهشگران می‌گویند ظهور سویه جدیدتری به نام Clade Ib در آفریقای مرکزی نگرانی‌های عمده‌ای را ایجاد کرده است، زیرا به نظر می‌رسد که قابلیت انتقال بیشتری دارد و باعث بیماری شدید در برخی از بیماران، به ویژه کودکان و افراد دارای سیستم ایمنی ضعیف می‌شود.

این بررسی توضیح می‌دهد که این ویروس با گذشت زمان از نظر ژنتیکی در حال تغییر است. دانشمندان جهش‌هایی مرتبط با سیستم دفاعی ایمنی انسان به نام APOBEC3 را شناسایی کردند که ممکن است ناخواسته به تحول ویروس کمک کند. محققان نگرانند که این جهش‌ها بتوانند توانایی ویروس را برای فرار از پاسخ‌های ایمنی یا گسترش مؤثرتر بهبود بخشند.

 

 

علائم بیماری آبله میمونی اغلب با تب، سردرد، خستگی، تورم غدد لنفاوی و درد عضلانی شروع می‌شود و به دنبال آن بثوراتی ایجاد می‌شود که می‌تواند دردناک شود. در طول شیوع‌های اخیر، پزشکان مشاهده کردند که بسیاری از بیماران ضایعاتی را عمدتاً در اطراف ناحیه تناسلی یا مقعد ایجاد می‌کنند، نه بثورات گسترده بدن که در شیوع‌های قدیمی‌تر دیده می‌شود. برخی از افراد تنها چند ضایعه را تجربه کردند که تشخیص را دشوارتر می‌کند.

 

این بیماری معمولاً خفیف است، اما عوارض شدیدی می‌تواند رخ دهد. این بررسی خاطرنشان می‌کند که افراد مبتلا به عفونت پیشرفته اچ‌آی‌وی ، افراد باردار و کودکان خردسال با خطرات بیشتری روبرو هستند. موارد جدی ممکن است شامل ذات‌الریه، عفونت‌های چشمی، التهاب مغز یا آسیب شدید پوستی باشد. برخی از بیماران همچنین پس از بهبودی دچار زخم‌های طولانی مدت می‌شوند که می‌تواند بر سلامت روانی و اجتماعی تأثیر بگذارد.

 

این پژوهشگران همچنین توضیح می‌دهند که چگونه ویروس در سیستم ایمنی بدن تداخل ایجاد می‌کند. به نظر می‌رسد که ویروس آبله میمونی قادر است برخی از دفاع‌های ضد ویروسی اولیه را مسدود کند و به آن اجازه دهد تا به طور مؤثرتری تکثیر شود. مطالعات جدید نشان می‌دهد که این ویروس ممکن است اندام‌هایی فراتر از پوست، از جمله کلیه‌ها و سیستم ایمنی را نیز تحت تأثیر قرار دهد.

 

این گزارش پیشرفت در پیشگیری و درمان را برجسته می‌کند. واکسن‌های موجود مانند JYNNEOS و واکسن LC16m8 ژاپن در حال حاضر در برخی کشورها مورد استفاده قرار می‌گیرند، در حالی که واکسن‌های جدیدتر مبتنی بر mRNA در حال توسعه هستند. داروهای ضد ویروسی از جمله Tecovirimat، cidofovir و brincidofovir ممکن است به درمان عفونت‌های شدید کمک کنند، اگرچه دانشمندان به طور فزاینده‌ای نگران مقاومت دارویی نوظهور در بیماران دارای نقص ایمنی هستند.

 

این پژوهشگران تأکید می‌کنند که نابرابری‌های جهانی همچنان یک چالش بزرگ  است. بسیاری از کشورهای آفریقایی که تحت تأثیر آبله میمونی قرار دارند، هنوز دسترسی محدودی به واکسن‌ها، آزمایش‌ها و درمان‌های ضد ویروسی دارند. کارشناسان بهداشت عمومی می‌گویند که سیستم‌های نظارتی قوی‌تر، تشخیص سریع‌تر، توزیع عادلانه واکسن و همکاری‌های بین‌المللی مداوم برای جلوگیری از شیوع‌های آینده ضروری خواهد بود.

 

این بررسی نتیجه می‌گیرد که آبله میمونی دیگر به عنوان یک بیماری نادر منطقه‌ای تلقی نمی‌شود. در عوض، این بیماری به یک تهدید عفونی جهانی در حال تحول تبدیل شده است که نیازمند نظارت علمی مداوم و اقدامات هماهنگ بهداشت عمومی است.

 

منبع: https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S1876034125002898?via%3Dihub