دانشمندان در یک پیشرفت غیرمنتظره در برابر عفونت‌های باکتریایی مقاوم، یک نانوکامپوزیت مغناطیسی جدید ساخته‌اند که عملکرد ضد میکروبی و ضد بیوفیلم برتر را در مقایسه با آنتی‌بیوتیک‌های معمولی نشان می‌دهد.

پژوهشگران دانشگاه‌های علوم پزشکی تهران و ایران یک سیستم دارورسانی به شکل نانوامولسیون ایجاد کرده‌اند که در بررسی‌های آزمایشگاهی و حیوانی در مبارزه با هر دو نوع حاد و مزمن توکسوپلاسموز موثر به نظر می‌رسد.

پژوهشگران ایرانی یک فیلم کاشتنی نوآورانه مبتنی بر کیتوزان توسعه داده‌اند که آنتی‌بیوتیک انروفلوکساسین را به آرامی طی چند روز آزاد می‌کند و به طور بالقوه نیاز به تزریق مکرر دارو در حیوانات را کاهش می‌دهد.

یک بررسی جدید نشان می‌دهد قرار گرفتن انسان در معرض نانوذرات مهندسی‌شده - که هم در درمان‌های پزشکی پیشرفته و هم در آلودگی‌های محیطی یافت می‌شوند - ممکن است خطراتی را که قبلاً کمتر مورد توجه قرار گرفته بودند، برای سدهای حیاتی بیولوژیکی و اندام‌های حیاتی بدن به همراه داشته باشد.

یک مطالعه جامع جدید، آخرین روندهای جهانی شکل‌دهنده آموزش پزشکی و داروسازی را ترسیم کرده و مسیرهای کلیدی را برای دهه آینده، همزمان با تحول سریع مراقبت‌های بهداشتی، ترسیم کرده است.

بررسی پژوهشگران دانشگاه علوم پزشکی تهران درباره اثرات داروهای آگونیست گیرنده پپتید شبه‌گلوکاگونی- یک (GLP-1) بر «اختلالات خوردن» اثرات مثبت این داروهای جدید را در کنترل پرخوری و کاهش دادن وزن نشان می‌دهد.

یک بررسی علمی اخیر نشان می‌دهد که دهیدروکوریدالین (DHC)، یک ترکیب آلکالوئیدی طبیعی استخراج شده از غده‌های «ریزوما کوریدالیس» (گیاهی که در طب سنتی استفاده می‌شود)، پتانسیل بالایی را به عنوان یک داروی تسکین‌دهنده درد در آینده نشان می‌دهد.

یک مطالعه پیش‌بالینی نشان می‌دهد که ترکیب سه دارو - سیتالوپرام، بوپروپیون و لیتیوم - ممکن است به طور مؤثرتری با رفتارهای شبه افسردگی ناشی از قرار گرفتن مزمن در معرض مزمن استروئیدها مقابله کند.

تحقیقات جدید الگوهای نگران‌کننده‌ای از سوءمصرف آنتی‌بیوتیک در تهران آشکار می‌کند که به طور غیرمنتظره‌ای با تحصیلات عالی و وضعیت اجتماعی-اقتصادی بهتر مرتبط هستند.

یک کارآزمایی بالینی مرحله سوم پیشگام در ایران نشان داده است که یک فرم بیوسیمیلار لارونیداز که بوسیله شرکت سیناژن تولید شده است، عملکردی مشابه با درمان استاندارد (آلدورازیم) در درمان موکوپلی‌ساکاریدوز نوع یک (MPS I) یک بیماری نادر و ارثی ذخیره لیزوزومی - دارد.