یک مطالعه پیشگام بوسیله پژوهشگران دانشگاه علوم پزشکی تهران یک استراتژی جدید مهندسی زیستی را آشکار می‌کند که می‌تواند نحوه درمان نقص‌های بزرگ استخوانی را متحول کند.

پژوهشگران تغییرات قابل توجهی را در فیبرهای عصبی کوچک قرنیه در کودکان مبتلا به نوروفیبروماتوز نوع ۱ (NF1) که گلیوم مسیر بینایی نیز دارند، کشف کرده‌اند که یک نشانگر زیستی غیرتهاجمی جدید بالقوه برای درگیری عصب در این بیماری ژنتیکی پیچیده ارائه می‌دهد.

یک مطالعه پیش‌بالینی پیشرفته نشان داده است که ترکیب «سکرتوم» (ترشحات پاراکرین) سلول‌های بنیادی مزانشیمی با پروتئین Wnt10b به طور قابل توجهی تشکیل فولیکول مو را در یک مدل سه‌بعدی مهندسی زیستی افزایش می‌دهد و نوید تازه‌ای برای درمان‌های ترمیمی با هدف ریزش مو ارائه می‌دهد.

پژوهشگران ایرانی یک رویکرد «یادگیری ماشین» ایجاد کرده‌اند که ممکن است به پزشکان کمک کند تا قبل از شروع درمان در مردان مبتلا به سرطان پیشرفته پروستات، میزان تابش به تومورها و اندام‌های سالم را پیش‌بینی کنند.

مجموعه رو به رشدی از شواهد علمی، پژوهشگران بر آن داشته است تا توان بالقوه مواد روانگردان (psychedelics) را برای درمان بیماری‌های عصبی و روانی مورد بررسی مجدد قرار دهند.

یک بررسی جدید نشان می‌دهد که یک آزمایش خون ساده برای اندازه‌گیری DNA توموری در گردش خون (ctDNA) می‌تواند به پزشکان کمک کند تا بهتر پیش‌بینی کنند که بیماران مبتلا به «لنفوم سلول B بزرگ منتشر» (DLBCL) چگونه به درمان پاسخ می‌دهند و آیا احتمال بازگشت سرطان آنها وجود دارد یا خیر.

دانشمندان یک حسگر زیستی فوق حساس ساخته‌اند که ممکن است با شناسایی مقادیر بسیار اندک «آنتی‌ژن اختصاصی پروستات» (PSA)، یک نشانگر زیستی کلیدی مورد استفاده در غربالگری سرطان پروستات، تشخیص زودهنگام سرطان پروستات را بهبود بخشد.

پژوهشگران ایرانی یک فیلم کاشتنی نوآورانه مبتنی بر کیتوزان توسعه داده‌اند که آنتی‌بیوتیک انروفلوکساسین را به آرامی طی چند روز آزاد می‌کند و به طور بالقوه نیاز به تزریق مکرر دارو در حیوانات را کاهش می‌دهد.

یک مطالعه جدید نشان می‌دهد که کودکان مبتلا به بیماری لگ-کالو-پرتس (LCPD) که تحت عمل جراحی معمول حفظ مفصل ران قرار می‌گیرند، ممکن است صرف نظر از سن آنها در زمان تشخیص یا شدت بیماری‌شان، به نتایج مطلوب کوتاه‌مدت تا میان‌مدت دست یابند.

یک بررسی جدید نشان می‌دهد قرار گرفتن انسان در معرض نانوذرات مهندسی‌شده - که هم در درمان‌های پزشکی پیشرفته و هم در آلودگی‌های محیطی یافت می‌شوند - ممکن است خطراتی را که قبلاً کمتر مورد توجه قرار گرفته بودند، برای سدهای حیاتی بیولوژیکی و اندام‌های حیاتی بدن به همراه داشته باشد.