اندازه‌گیری‌ آنتی‌بادی‌های ضد دارو برای نظارت بر بیماران پمپه

به گزارش علم‌خوان، پژوهشگران همچنین دریافتند که یک تکنیک آزمایشگاهی نسبتاً ارزان به نام وسترن بلاتینگ تقریباً به خوبی آزمایش ELISA که معمولاً برای تشخیص این آنتی‌بادی‌ها استفاده می‌شود، عمل می‌کند. با این حال، این مطالعه شواهد محکمی مبنی بر اینکه سطح آنتی‌بادی می‌تواند عملکرد فیزیکی بیماران را پیش‌بینی کند، پیدا نکرد.

 

بیماری پمپه چیست؟

بیماری پمپه یک اختلال ارثی نادر است که در اثر جهش در ژن GAA ایجاد می‌شود، که به طور معمول آنزیمی را تولید می‌کند که برای تجزیه گلیکوژن، یک شکل ذخیره شده قند، مورد نیاز است. بدون مقدار کافی از این آنزیم، گلیکوژن در داخل سلول‌ها - به ویژه سلول‌های عضلانی - تجمع می‌یابد و باعث ضعف عضلانی پیشرونده، مشکلات تنفسی و مشکلات حرکتی می‌شود.

 

یکی از درمان‌های اصلی بیماری پمپه «درمان جایگزینی آنزیم» (ERT) است که در آن بیماران یک نسخه مصنوعی از آنزیم از دست رفته به نام آلفا گلوکوزیداز اسید نوترکیب انسانی یا rhGAA دریافت می‌کنند. در حالی که ERT می‌تواند بقا و عملکرد عضلات را بهبود بخشد، برخی از بیماران آنتی‌بادی‌هایی علیه آنزیم تزریق شده ایجاد می‌کنند زیرا سیستم ایمنی آن را به عنوان یک عامل خارجی می‌بیند. این «آنتی‌بادی‌های ضد rhGAA » ممکن است اثربخشی درمان را کاهش دهند یا واکنش‌های مرتبط با تزریق را تحریک کنند.

 

روش تحقیق

برای درک بهتر نقش این آنتی‌بادی‌ها، محققان ۱۴ بیمار مبتلا به بیماری پمپه با شروع دیررس (LOPD)  که تحت «درمان جایگزینی هورمون» (ERT) بودند را مورد مطالعه قرار دادند و آنها را با ۱۴ فرد سالم با سن و جنس مشابه مقایسه کردند. همه بیماران هر دو هفته یکبار طبق دستورالعمل‌های استاندارد درمان با داروی آلگلوکوزیداز آلفا (Myozyme) تحت درمان قرار گرفتند.

 

این تیم کل آنتی‌بادی‌های ضد rhGAA و همچنین چندین زیرگروه آنتی‌بادی - IgG، IgM و IgA - را با استفاده از آزمایش ELISA اندازه‌گیری کردند و نتایج را با وسترن بلات تأیید کردند. آنها همچنین توانایی‌های حرکتی بیماران را با استفاده از نسخه سازگار با پمپه از «سیستم طبقه‌بندی عملکرد حرکتی درشت» (GMFCS) که تحرک و وضعیت عملکردی را طبقه‌بندی می‌کند، ارزیابی کردند.

 

یافته‌‌های تحقیق

نتایج نشان داد که بیماران پمپه سطح بسیار بالاتری از آنتی‌بادی‌های ضد rhGAA نسبت به داوطلبان سالم داشتند. تفاوت‌ها برای کل آنتی‌بادی‌ها و تمام انواع اصلی آنتی‌بادی اندازه‌گیری شده از نظر آماری معنی‌دار بود.

 

سپس پژوهشگران بررسی کردند که آزمایش‌های آنتی‌بادی چقدر دقیق می‌توانند بیماران پمپه را از افراد سالم تشخیص دهند. آنها عملکرد تشخیصی بسیار بالایی را یافتند. بسته به زیرگروه آنتی‌بادی آزمایش‌شده، حساسیت از حدود 71٪ تا 93٪ متغیر بود، در حالی که ویژگی از حدود 79٪ تا 93٪ متغیر بود. آنتی‌بادی‌های ضد rhGAA کل قوی‌ترین عملکرد کلی را داشتند.

 

نکته مهم این است که وسترن بلات با ضریب همبستگی 0.765، تطابق قوی با نتایج ELISA نشان داد. به گفته پژوهشگران، این یافته نشان می‌دهد که وسترن بلات ممکن است به عنوان یک جایگزین عملی و کم‌هزینه‌تر برای آزمایش آنتی‌بادی در محیط‌هایی که کیت‌های ELISA گران یا در دسترس نیستند، عمل کند.

 

این مطالعه همچنین بررسی کرد که آیا سطح آنتی‌بادی با عملکرد فیزیکی بیماران مرتبط است یا خیر. محققان رابطه معنی‌داری بین سطح آنتی‌بادی بالاتر و نمرات عملکرد حرکتی بدتر پیدا نکردند. با این حال، آنها هشدار دادند که این مطالعه بسیار کوچک بوده و ممکن است قدرت آماری کافی برای تشخیص اثرات متوسط ​​نداشته باشد.

 

نویسندگان خاطرنشان کردند که تحقیقات قبلی یافته‌های متفاوتی در مورد اینکه آیا آنتی‌بادی‌های ضد rhGAA با نتایج درمان در بیماری پمپه با شروع دیررس تداخل دارند، ارائه داده است. برخی از بیماران با سطح بالای آنتی‌بادی به نظر می‌رسد از نظر بالینی خوب عمل می‌کنند، در حالی که برخی دیگر دچار وخامت می‌شوند و ممکن است به درمان‌های تعدیل‌کننده سیستم ایمنی نیاز داشته باشند.

 

این پژوهشگران گفتند یافته‌های آنها از این ایده پشتیبانی می‌کند که آزمایش منظم آنتی‌بادی در نهایت می‌تواند به بخشی از مراقبت‌های معمول برای بیماری پمپه، به ویژه در سال اول پس از شروع ERT، تبدیل شود. آنها همچنین اظهار داشتند که آزمایش آنتی‌بادی ممکن است به تصمیم‌گیری در مورد درمان تعدیل‌کننده سیستم ایمنی در برخی از بیماران کمک کند.

 

محدودیت‌های تحقیق

با این حال، نویسندگان بر چندین محدودیت تأکید کردند. این مطالعه فقط شامل ۱۴ بیمار، همه از ایران، بود و پژوهشگران نتوانستند وضعیت ماده ایمونولوژیک با واکنش متقاطع یا CRIM  یک عامل مهم مرتبط با سیستم ایمنی که بر تشکیل آنتی‌بادی در بیماری پمپه تأثیر می‌گذارد - را ارزیابی کنند.

 

کلام آخر

این پژوهشگران می‌گویند مطالعات بین‌المللی بزرگ‌تری برای تعیین اینکه آیا سطح آنتی‌بادی ضد rhGAA می‌تواند به طور قابل اعتمادی موفقیت درمان یا نتایج بلندمدت را پیش‌بینی کند، مورد نیاز است.

 

منبع: https://ijaai.tums.ac.ir/index.php/ijaai/article/view/4423/2264