یک مرور سیستماتیک و متاآنالیز جدید نشان می‌دهد که استفاده از درمان‌های پیشگیرانه ضدویروسی می‌تواند خطر بروز عوارض جدی مرتبط با «ویروس اپشتین-بار» (EBV) را در بیماران دریافت‌کننده پیوند اعضا به‌طور قابل‌توجهی کاهش دهد.

یافته‌های یک بررسی جدید رویکردی نوآورانه در حوزه ایمنی‌درمانی سرطان معرفی می‌کند که بر هدف‌گیری پروتئین CD84 در «سلول‌های سرکوبگر مشتق از میلوئید» (MDSCs) متمرکز است؛ سلول‌هایی که نقش کلیدی در فرار ایمنی تومورها ایفا می‌کنند.

یک مرور علمی جدید بوسیله پژوهشگران دانشگاه علوم پزشکی تهران بر ظرفیت رو‌به‌رشد واکسن‌های مبتنی بر DNA در درمان سرطان تأکید می‌کند و نشان می‌دهد که این فناوری می‌تواند به‌عنوان یکی از رویکردهای نسل جدید در مقابله با تومورها مطرح شود.

یک مطالعه پیشگامانه بوسیله پژوهشگران دانشگاه علوم پزشکی تهران یک رویکرد ایمنی‌درمانی نوآورانه را معرفی می‌کند که مهار نقطه کنترلی مبتنی بر آنتی‌بادی را با نانوفناوری هدف‌گیری RNA ترکیب می‌کند.

پژوهشگران ایرانی نتایج اولیه امیدوارکننده‌ای را از یک کارآزمایی بالینی درباره تزریق سلول‌های ایمنی مشتق از اهداکننده برای جلوگیری از فعال شدن مجدد سیتومگالوویروس (CMV) پس از «پیوند سلول‌های بنیادی خون‌ساز آلوژنیک» (HSCT) گزارش کرده‌اند.

یک بررسی جدید نشان می‌دهد که تنظیم‌کننده‌های ژنتیکی میکروسکوپی به نام میکروRNAها (miRNA) ممکن است نقش کلیدی در چگونگی بهبود کنترل قند خون، کاهش وزن بدن و محافظت از قلب و عروق خونی بوسیله داروهای آگونیست گیرنده پپتید-۱ شبه گلوکاگون یا GLP-1 داشته باشند.

یافته‌های یک بررسی جدید و گسترده نشان می‌دهد که ویرایش ژن می‌تواند درمان سرطان با سلول‌های CAR T (نوعی پیشگامانه از درمان سرطان که از سلول‌های ایمنی بیمار برای حمله به تومورها استفاده می‌کند) را به طور قابل توجهی بهبود بخشد.

یک مطالعه پیشگام بوسیله پژوهشگران دانشگاه علوم پزشکی تهران یک استراتژی جدید مهندسی زیستی را آشکار می‌کند که می‌تواند نحوه درمان نقص‌های بزرگ استخوانی را متحول کند.

یک بررسی جدید نشان می‌دهد که یک آزمایش خون ساده برای اندازه‌گیری DNA توموری در گردش خون (ctDNA) می‌تواند به پزشکان کمک کند تا بهتر پیش‌بینی کنند که بیماران مبتلا به «لنفوم سلول B بزرگ منتشر» (DLBCL) چگونه به درمان پاسخ می‌دهند و آیا احتمال بازگشت سرطان آنها وجود دارد یا خیر.

یک بررسی جدید نشان می‌دهد قرار گرفتن انسان در معرض نانوذرات مهندسی‌شده - که هم در درمان‌های پزشکی پیشرفته و هم در آلودگی‌های محیطی یافت می‌شوند - ممکن است خطراتی را که قبلاً کمتر مورد توجه قرار گرفته بودند، برای سدهای حیاتی بیولوژیکی و اندام‌های حیاتی بدن به همراه داشته باشد.