جراحی ممکن است به برخی از بیماران مبتلا به سرطان انتشاریافته پستان کمک کند تا عمر طولانی‌تری داشته باشند

به گزارش علم‌خوان، این یافته‌های پژوهشگران دانشگاه علوم پزشکی تهران و همکاران بین‌المللی‌شان این باور قدیمی را که جراحی پس از متاستاز یا انتشار سرطان پستان به سایر قسمت‌های بدن فایده کمی دارد، به چالش می‌کشد و اهمیت تصمیمات درمانی فردی را برجسته می‌کند.

 

سرطان پستان انتشاریافته de novo چیست؟

در بیماران دچار «سرطان پستان انتشاریافته de novo»،  سرطان در زمان تشخیص اولیه به سایر اعضای بدن فراتر از پستان گسترش یافته است. از آنجا که این بیماری بر چندین قسمت بدن تأثیر می‌گذارد، درمان معمولاً بر درمان‌های سیستمی مانند شیمی‌درمانی، هورمون‌درمانی، درمان هدفمند یا ایمنی‌درمانی تمرکز دارد، نه جراحی.

 

پزشکان مدت‌هاست که در مورد اینکه آیا برداشتن تومور اولیه پستان می‌تواند بقای این گروه بیماران را بهبود بخشد یا صرفاً به تسکین علائم کمک کند، بحث می‌کنند. این مطالعه برای پاسخ به این سوال طراحی شده است.

 

این مطالعه چگونه انجام شد؟

پژوهشگران برای بررسی این موضوع یک کارآزمایی تصادفی کنترل‌شده انجام دادند که یکی از قوی‌ترین انواع تحقیقات پزشکی محسوب می‌شود.

 

بیمارانی که سرطان آنها پس از درمان سیستمی اولیه بدتر نشد، به طور تصادفی به یکی از دو گروه زیر تقسیم شدند:

 

• یک گروه به دریافت درمان سیستمی به تنهایی ادامه دادند.

 

• گروه دیگر علاوه بر درمان سیستمی، تحت درمان موضعی - جراحی برای برداشتن تومور پستان، با یا بدون پرتودرمانی - قرار گرفتند.

 

سپس پژوهشگران بیماران را برای چندین سال پیگیری کردند تا بقا، پیشرفت بیماری و سایر پیامدها را مقایسه کنند.

 

پژوهشگران چه یافتند؟

این مطالعه نشان داد بیمارانی که علاوه بر درمان سیستمی، جراحی و سایر درمان‌های موضعی را دریافت کردند، بقای کلی بلندمدت بهتری نسبت به بیمارانی که درمان سیستمی را به تنهایی ادامه دادند، تجربه کردند.

 

مزایای بقا در بین بیمارانی که بیماری آنها قبل از جراحی پایدار مانده بود یا به درمان دارویی اولیه خود به خوبی پاسخ داده بود، بیشتر مشهود بود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که انتخاب دقیق بیماران هنگام بررسی جراحی برای سرطان متاستاتیک پستان بسیار مهم است.

 

چرا جراحی ممکن است کمک کند؟

اگرچه سرطان متاستاتیک یا انتشاریافته در سراسر بدن پخش شده است، برداشتن تومور اصلی ممکن است چندین مزیت احتمالی داشته باشد:

 

• ممکن است میزان کل سرطان در بدن را کاهش دهد.

 

• می‌تواند انتشار سلول‌های سرطانی را به جریان خون کاهش دهد. این ممکن است سیگنال‌های تومور اولیه را که باعث رشد بیشتر سرطان می‌شوند یا سیستم ایمنی را سرکوب می‌کنند، کاهش دهد.

 

با این حال، پژوهشگران خاطرنشان می‌کنند که این‌ها هنوز توضیحات پیشنهادی هستند و مطالعات بیشتری برای درک کامل اینکه چرا برخی از بیماران از این روش سود می‌برند در حالی که برخی دیگر سودی نمی‌برند، مورد نیاز است.

 

آیا این بدان معناست که همه افراد مبتلا به سرطان متاستاتیک پستان باید جراحی شوند؟

 خیر. پژوهشگران تأکید می‌کنند که احتمالاً همه بیماران از این روش سود نمی‌برند. جراحی نباید به طور خودکار به درمان استاندارد برای همه افراد مبتلا به سرطان متاستاتیک پستان تبدیل شود.

 

در عوض، تصمیمات باید بر اساس عوامل مختلفی از جمله موارد زیر باشد:

 

• میزان پاسخ سرطان به درمان سیستمی
• تعداد و محل تومورهای متاستاتیک
• سلامت کلی بیمار
• ویژگی‌های بیولوژیکی تومور

ترجیحات بیمار پس از بحث در مورد خطرات و مزایا با تیم مراقبت‌های بهداشتی او.

 

محدودیت‌های مطالعه چیستند؟

در حالی که این آزمایش شواهد مهمی را ارائه می‌دهد، نویسندگان خاطرنشان می‌کنند که تحقیقات بیشتری برای شناسایی دقیق اینکه کدام بیماران بیشترین سود را از جراحی می‌برند، مورد نیاز است. پیشرفت در درمان‌های هدفمند و ایمنی‌درمانی‌ها نیز ممکن است بر نقش جراحی در استراتژی‌های درمانی آینده تأثیر بگذارد.

 

این یافته برای بیماران به چه معناست؟

این مطالعه برای افرادی که به تازگی به سرطان متاستاتیک پستان مبتلا شده‌اند، خوش‌بینی محتاطانه‌ای را ارائه می‌دهد. اگر سرطان به درمان سیستمی اولیه به خوبی پاسخ دهد، جراحی برای برداشتن تومور اولیه پستان ممکن است بقای طولانی مدت را برای برخی از بیماران بهبود بخشد.

 

با این حال، جراحی یک راه حل یکسان برای همه نیست. بیماران باید تمام گزینه‌های درمانی موجود را با تیم مختصصان سرطان خود در میان بگذارند تا رویکردی را که به بهترین وجه با وضعیت فردی آنها مطابقت دارد، تعیین کنند.

 

 

نتیجه نهایی

این کارآزمایی بالینی تصادفی نشان می‌دهد که اضافه کردن جراحی و در صورت لزوم، رادیوتراپی به درمان سیستمی می‌تواند بقای بیماران منتخب مبتلا به سرطان پستان متاستاتیک غیر پیشرونده جدید را بهبود بخشد. یافته‌ها به جای تغییر درمان برای همه، از یک رویکرد شخصی‌تر حمایت می‌کنند که در آن درمان موضعی برای بیمارانی که به احتمال زیاد سود می‌برند، در نظر گرفته می‌شود.

منبع:

https://link.springer.com/article/10.1245/s10434-026-20187-1