میزان هورمونی کلیدی با میزان موفقیت بالاتر آیویاف مرتبط است
یک تجزیه و تحلیل جامع جدید یک عامل حیاتی را شناسایی کرده است که ممکن است بر موفقیت انتقال رویان منجمد، یکی از رایجترین روشهای آیویاف، تأثیر بگذارد.
به گزارش واحد علم خوان، یافتههای این بررسی بوسیله پژوهشگران دانشگاه علوم پزشکی تهران نشان میدهد که میزانهای پایینتر هورمون جنسی استرادیول در یک بازه زمانی خاص از چرخه ماهانه با میزان بالاتر تولد زنده در این روش مرتبط است.
پژوهشگران در این تحقیق روی روش انتقال رویان منجمد همراه درمان جایگزینی هورمون متمرکز شدند که به طور گسترده در کلینیکهای باروری در سراسر جهان استفاده میشود و یک رویکرد رایج در لقاح آزمایشگاهی یا آیویاف است. در این روش زنان پیش از انتقال رویان منجمدشده هورمونهای استروژنی و پروژسترونی برای آمادهسازی پوشش رحم دریافت میکنند.
روش تحقیق
این پژوهشگران دادههای ۱۲ مطالعه قبلی شامل ۴۹۴۱ چرخه انتقال جنین منجمد همراه با درمان جایگزینی هورمون (HRT-FET) با را تجزیه و تحلیل کردند.
محققان بر هورمون استرادیول، نوعی از استروژن، که در طول بخشهای اولیه تا میانی «فاز لوتئال» - دورهای که از شروع تولید هورمون پروژسترون بوسیله جسم زرد در تخمدان شروع میشود و تا انتقال رویان ادامه دارد - اندازهگیری میشود، تمرکز کردند. آنها سطح هورمون را در زنانی که باردار شده بودند با زنانی که باردار نشده بودند، مقایسه کردند.
یافتههای تحقیق
یافتهها نشان داد زنانی که باردار شده بودند، نسبت به زنانی که باردار نشده بودند، میزان کمی پایینتر هورمون استرادیول را داشتند. همین الگو برای زنانی که به تولد نوزاد زنده دست یافته بودند، نیز مشاهده شد، و بارداریهای موفق با سطح پایینتر استروژن در طول این دوره درمانی مرتبط بودند.
اگرچه تفاوتها اندک بودند، اما نتایج نشان میدهد که «استروژن بیشتر» همیشه بهتر نیست. در واقع، سطح استرادیول بیش از حد بالا ممکن است در توانایی رحم برای پشتیبانی از لانهگزینی رویان اختلال ایجاد کند.
این پژوهشگران پیشنهاد کردند که ممکن است در طول چرخههای HRT-FET یک محدوده بهینه میزان استرادیول وجود داشته باشد.
برای زنانی که باردار شدند، میزان استرادیول عموماً در محدوده زیر قرار داشت:
325 تا 386 پیکوگرم در میلیلیتر در اوایل فاز لوتئال،
360 تا 432 پیکوگرم در میلیلیتر در اواسط فاز لوتئال.
این محدودهها هنوز اهداف درمانی رسمی نیستند، اما ممکن است به پزشکان در شخصیسازی دوز هورمون در آینده کمک کنند.
تفسیر یافتهها و نتیجهگیری
این پژوهشگران تأکید کردند که یافتهها باید با احتیاط تفسیر شوند، چون اکثر مطالعات واردشده به این تجزیهوتحلیل از نوع مشاهدهای بودند و روشهای اندازهگیری هورمون و پروتکلهای درمانی بین کلینیکها متفاوت بود. علاوه بر این، تنها تعداد کمی از مطالعات نتایج تولد نوزادان زنده را گزارش کردند.
با این حال، این نتایج یک احتمال مهم را مطرح میکند: نظارت بر میزان هورمون استرادیول در طول چرخههای انتقال رویان منجمد میتواند به متخصصان باروری کمک کند تا از قرار گرفتن بیماران در معرض استروژن به طور غیرضروری بالا جلوگیری کنند و به طور بالقوه شانس موفقیت را بهبود بخشند.
این پژوهشگران میگویند قبل از اینکه بتوان نظارت روتین بر هورمون را برای همه بیمارانی که تحت IVF با انتقال جنین منجمد قرار میگیرند، توصیه کرد، مطالعات بزرگتر و با طراحی خوب مورد نیاز است.
منبع خبر: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/40802132/#full-view-affiliation-1
ارسال نظر