یک درمان پیشرفته پوستی باعث سرطانی نادر می‌شود یا فقط آن را آشکار می‌کند؟

به گزارش علم‌خوان، این گزارش که توسط یک تیم بین‌المللی از متخصصان پوست از دانشگاه علوم پزشکی تهران، مرکز سرطان مموریال اسلون کترینگ و دانشگاه کلمبیا نوشته شده است، نگاهی عمیق به یک راز پزشکی می‌اندازد: بیمارانی که ظاهراً پس از مصرف درمان‌های هدفمند برای بیماری‌های مزمن پوستی مانند پسوریازیس، به یک سرطان پوست نادر مبتلا شده‌اند.

 

 

پیشینه: پسوریازیس در مقابل لنفوم

هسته اصلی بحث حول محور یک دسته پیشرفته از داروها به نام  مهارکننده‌های اینترلوکین-۱۷ می‌چرخد. این داروهای بیولوژیک مدرن با کاهش پروتئین‌های خاص در سیستم ایمنی که باعث ایجاد پلاک‌های قرمز، خشن و پوسته‌دار می‌شوند، در بیماری‌هایی مانند پسوریازیس شدید به خوبی موثرند.

 

با این حال، یک مطالعه قبلی پنج بیمار را که با این مهارکننده‌های اینترلوکین-۱۷ درمان شده بودند و متعاقباً به «لنفوم پوستی سلول تی» (CTCL) مبتلا شده بودند، ردیابی کرد - به ویژه نوعی به نام «مایکوزیس فونگوئیدس».

 

CTCL یک سرطان نادر و کند رشد گلبول‌های سفید خون است که در درجه اول به صورت بثورات پوسته‌دار و خارش‌دار روی پوست ظاهر می‌شود. از آنجا که CTCL در مراحل اولیه تقریباً شبیه بیماری‌های خوش‌خیم پوستی مانند اگزما یا پسوریازیس است، تشخیص آن بسیار دشوار است و اغلب سال‌ها طول می‌کشد تا به درستی شناسایی شود.

 

آغازگری واقعی در مقابل  آشکارسازی

سید محمد وهابی، محقق ارشد و همکارانش، در تفسیر جدید خود استدلال می‌کنند که پزشکان باید هنگام تشخیص سرطان پوست در بیماری که تحت درمان بیولوژیک است، تمایز مهمی قائل شوند. آنها دو احتمال را مطرح می‌کنند:

 

یک- آغازگری واقعی: داروی بیولوژیک سیستم ایمنی را به گونه‌ای تغییر داد که در واقع باعث تشکیل یک سرطان کاملاً جدید شد.

 

دو- آشکارسازی : بیمار در واقع از ابتدا سرطان پوست اولیه و تشخیص داده نشده‌ای داشت که به اشتباه پسوریازیس تشخیص داده شد. هنگامی که دارو سیستم ایمنی را سرکوب کرد، اساساً از سرطان پنهان «نقاب‌برداری»‌ یا تسریع کرد و آن را به اندازه کافی آشکار کرد تا در نهایت تشخیص داده شود.

 

تیم تحقیقاتی تأکید می‌کند که «آشکارسازی» بسیار محتمل‌تر است. وقتی بیماری با بیماری پوستی سخت با داروی استاندارد بهبود نمی‌یابد - یا ناگهان بدتر می‌شود - اغلب به این دلیل نیست که دارو شکست خورده یا باعث بیماری جدیدی شده است، بلکه به این دلیل است که تشخیص اولیه از ابتدا اشتباه بوده است.

 

چرا این موضوع برای بیماران و پزشکان اهمیت دارد

پژوهشگران هشدار می‌دهند که هنگام درمان بیماران با داروهای مدرن تعدیل‌کننده سیستم ایمنی، «شکاف‌های تشخیصی» قابل توجهی وجود دارد. اگر پزشکان به طور خودکار فرض کنند که یک داروی بیولوژیک باعث سرطان شده است، می‌تواند منجر به وحشت غیرضروری، دعاوی حقوقی یا کنار گذاشتن درمان‌های بسیار مؤثر برای میلیون‌ها بیمار مبتلا به پسوریازیس شود.

 

متخصصان توصیه می‌کنند که قبل از شروع درمان‌های قوی و تغییر دهنده سیستم ایمنی برای بیمار، متخصصان پوست باید غربالگری‌های اولیه دقیقی - از جمله بیوپسی‌های دقیق پوست - انجام دهند تا سرطان‌های مشابه را رد کنند. علاوه بر این، اگر بیماری که تحت درمان بیولوژیکی است، تغییر غیرمعمولی در پوست خود تجربه کند، پزشکان باید به شدت بررسی کنند که آیا با یک عارضه جانبی دارو یا یک بیماری پنهان که سرانجام چهره واقعی خود را نشان می‌دهد، مواجه هستند یا خیر.

منبع:

https://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1111/1346-8138.70361