نانوامولسیون حاوی اسپیرامایسین و کورکومین نویدبخش مقابله با توکسوپلاسموز است

به گزارش علم‌خوان، این نانوامولسیون اسپیرامایسین، آنتی‌بیوتیکی که معمولاً علیه توکسوپلاسموز استفاده می‌شود، را با کورکومین، ترکیب طبیعی موجود در زردچوبه، ترکیب می‌کند.

 

چرا این مطالعه مهم است

توکسوپلاسموز توسط انگل «توکسوپلاسما گوندی» ایجاد می‌شود. اگرچه بسیاری از عفونت‌ها علائم کمی ایجاد می‌کنند، اما این بیماری می‌تواند برای زنان باردار و افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند خطرناک باشد. درمان‌های موجود می‌توانند محدودیت‌هایی داشته باشند، از جمله نفوذ ضعیف به مغز، جایی که انگل ممکن است کیست‌های طولانی مدت تشکیل دهد. بنابراین محققان در جستجوی درمان‌های ایمن‌تر و مؤثرتر هستند.

 

کورکومین در مطالعات قبلی خواص ضد انگلی و ضد التهابی نشان داده است، اما جذب آن توسط بدن ضعیف است. برای غلبه بر این مشکل، پژوهشگران هم اسپیرامایسین و هم کورکومین را درون یک نانوامولسیون - یک سیستم دارورسانی مبتنی بر قطرات بسیار کوچک که برای بهبود جذب و اثربخشی دارو طراحی شده است - بسته‌بندی کردند.

 

نحوه انجام مطالعه

تیم تحقیقاتی یک نانوامولسیون حاوی اسپیرامایسین و کورکومین به نام NE-CS ساخت و آن را در برابر توکسوپلاسما گوندی در بررسی‌های آزمایشگاهی و در موش‌های BALB/c امتحان کرد.

 

دانشمندان دو نوع مختلف عفونت را مطالعه کردند:

 

- توکسوپلاسموز حاد با استفاده از سویه RH بسیار بیماری‌زا انگل.

 

- توکسوپلاسموز مزمن، با استفاده از سویه تهران که در بافت مغز کیست تشکیل می‌دهد.

 

فرمولاسیون جدید با نانوامولسیون اسپیرامایسین به تنهایی، اسپیرامایسین معمولی و یک نانوامولسیون بدون دارو مقایسه شد.

 

آنچه پژوهشگران یافتند

در بررسی‌های آزمایشگاهی، نانوامولسیون ترکیبی بخش بزرگی از شکل فعال انگل (تاکی‌زوئیت‌ها) را از بین برد. در بالاترین غلظت آزمایش شده و طولانی‌ترین زمان قرار گرفتن در معرض، این درمان تعداد انگل‌ها را حدود ۹۲ درصد کاهش داد.

در موش‌های مبتلا به توکسوپلاسموز حاد، درمان:

 

• تکثیر انگل را به طور چشمگیری کاهش داد.

 

• تعداد انگل‌های یافت شده در مایعات بدن را کاهش داد.

 

• زمان بقا را در مقایسه با حیوانات درمان نشده و سایر گروه‌های درمانی افزایش داد. موش‌هایی که نانوامولسیون ترکیبی دریافت کردند تا ۱۳ روز زنده ماندند که طولانی‌ترین زمان در بین درمان‌های آزمایش شده است.

 

در موش‌های مبتلا به توکسوپلاسموز مزمن نیز نتایج دلگرم‌کننده بود. درمان ترکیبی به طور قابل توجهی تعداد و اندازه کیست‌های انگلی را در مغز کاهش داد. حیواناتی که با نانوامولسیون درمان شدند به طور متوسط ​​حدود ۴۳ کیست مغزی داشتند، در مقایسه با تقریباً ۳۸۰ کیست در موش‌های درمان نشده. کیست‌هایی که باقی ماندند نیز بسیار کوچکتر بودند.

 

مشاهدات ایمنی

پژوهشگران هیچ نشانه‌ای از سمیت در موش‌های درمان شده گزارش نکردند. مشاهدات رفتاری، بررسی بافت‌ها و آزمایش‌های خون در طول دوره مطالعه اثرات مضر عمده‌ای را نشان ندادند.

 

کورکومین چگونه می‌تواند کمک کند؟

به گفته محققان، کورکومین ممکن است از طریق چندین مکانیسم از درمان پشتیبانی کند:

 

- تقویت پاسخ‌های ایمنی که به کنترل انگل‌ها کمک می‌کنند.

 

- کاهش التهاب و استرس اکسیداتیو.

 

• تشدید مرگ مستقیم انگل.

 

• تأثیرگذاری بر مسیرهای بیولوژیکی دخیل در پاکسازی انگل در بافت‌های سیستم عصبی.

 

محدودیت‌های مهم

اگرچه نتایج امیدوارکننده هستند، اما این مطالعه فقط روی موش‌ها انجام شد. درمان‌هایی که در مدل‌های حیوانی به خوبی عمل می‌کنند، همیشه نتایج مشابهی را در انسان ایجاد نمی‌کنند. مطالعات بیشتری برای تأیید ایمنی طولانی مدت، تعیین دوز بهینه و ارزیابی اینکه آیا این رویکرد در نهایت می‌تواند در بیماران انسانی استفاده شود، مورد نیاز است.

 

نتیجه گیری

این مطالعه نشان می‌دهد که ترکیب اسپیرامایسین و کورکومین در یک نانوامولسیون ممکن است روش مؤثرتری برای درمان توکسوپلاسموز حاد و مزمن نسبت به اسپیرامایسین به تنهایی ارائه دهد.

این رویکرد با بهبود دارورسانی و کاهش بار انگلی - از جمله در کیست‌های مغزی که به سختی درمان می‌شوند - یک استراتژی تجربی امیدوارکننده را نشان می‌دهد که قبل از اینکه بتوان آن را برای استفاده بالینی در نظر گرفت، نیاز به تحقیقات بیشتر دارد.

منبع:

https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC12672827/