سوالات درباره مقرون به صرفه بودن پایش مداوم گلوکز برای دیابت نوع 2 در ایران

به گزارش علم‌خوان، دیابت همچنان یک نگرانی عمده بهداشت عمومی در سطح جهان است و دیابت نوع 2 اکثریت قریب به اتفاق موارد را تشکیل می‌دهد. پایش سطح گلوکز خون برای مدیریت بیماری و پیشگیری از عوارض ضروری است.

 

دو رویکرد اصلی معمولاً استفاده می‌شوند:

 

- خودپایشی گلوکز خون (SMBG) :آزمایش معمول خونگیری از انگشت با استفاده از گلوکومترهای قابل حمل

- پایش مداوم گلوکز (CGM) : فناوری جدیدتری که سطح گلوکز را در زمان واقعی از طریق حسگرهای قرار داده شده در زیر پوست ردیابی می‌کند.

 

در حالی که CGM بینش دقیق‌تری در مورد نوسانات گلوکز ارائه می‌دهد، هزینه‌های قابل توجهی نیز دارد.

 

یک تحلیل اقتصادی بلندمدت

این مطالعه بوسیله پژوهشگران دانشگاه علوم پزشکی تهران یک تحلیل مقرون به صرفه بودن در طول عمر را انجام داد که CGM را با SMBG در بیماران ایرانی مبتلا به دیابت نوع 2 مقایسه می‌کرد. محققان از یک مدل شبیه‌سازی معتبر به همراه داده‌های بالینی از جمعیت‌های ایرانی برای تخمین هزینه‌های بلندمدت و پیامدهای سلامت استفاده کردند.

 

معیار اصلی «نسبت هزینه-اثربخشی افزایشی» (ICER) بود - یک معیار استاندارد که هزینه مورد نیاز برای به دست آوردن یک سال زندگی تعدیل‌شده با کیفیت اضافی (QALY) را محاسبه می‌کند.

 

یافته‌های کلیدی: هزینه‌های بالاتر، ارزش اقتصادی محدود

نتایج نشان داد که CGM منجر به مزایای سلامتی متوسطی شده است، اما با هزینه‌ای به مراتب بالاتر در مقایسه با نظارت معمول.

 

CGM سال‌های زندگی تعدیل‌شده با کیفیت را اندکی افزایش داد

اما ICER بسیار بالایی ایجاد کرد - بسیار بالاتر از آستانه‌های هزینه-اثربخشی پذیرفته‌شده در ایران

تحلیل‌های آماری تأیید کردند که CGM در هیچ سناریوی مدل‌سازی‌شده‌ای مقرون‌به‌صرفه نبوده است.

 

 این یافته‌ها از نظر عملی، این بدان معناست که مزایای سلامتی اضافی CGM هزینه قابل توجه بالاتر آن را در سیستم مراقبت‌های بهداشتی ایران توجیه نمی‌کند.

 

چرا هزینه در این زمینه اهمیت دارد

سیستم‌های مراقبت‌های بهداشتی، به‌ویژه در کشورهای با درآمد متوسط، باید نوآوری را با مقرون‌به‌صرفه بودن متعادل کنند. آستانه‌های مقرون‌به‌صرفه بودن اغلب به سطح درآمد ملی گره خورده‌اند و فناوری‌هایی که از این آستانه‌ها فراتر روند، احتمال کمتری دارد که در مقیاس وسیع پذیرفته شوند.

 

این مطالعه نشان می‌دهد که مانع اصلی پذیرش CGM، قیمت آن است - به‌ویژه هزینه مکرر حسگرها و دستگاه‌ها. تحقیقات قبلی نشان داده است که کاهش این هزینه‌ها می‌تواند به‌طور قابل‌توجهی مقرون‌به‌صرفه بودن را بهبود بخشد.

 

پیامدهای سیاست‌گذاری و عمل

این یافته‌ها یک چالش مهم سیاست‌گذاری را برجسته می‌کند: چگونگی ادغام فناوری‌های پیشرفته پزشکی در سیستم‌های مراقبت‌های بهداشتی با منابع محدود.

 

این پژوهشگران پیشنهاد می‌کنند که:

 

- CGM ممکن است هنوز برای گروه‌های خاص بیمار پرخطر ارزشمند باشد.

 

-کاهش قیمت یا پوشش بیمه می‌تواند مشخصات مقرون‌به‌صرفه بودن آن را تغییر دهد.

 

SMBG - همچنان استاندارد اقتصادی مناسب‌تری برای اکثر بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 در ایران است.

 

نگاه به آینده

اگرچه CGM به دلیل توانایی‌اش در ارائه داده‌های مداوم و به‌روز، به‌طور گسترده به‌عنوان آینده مراقبت از دیابت دیده می‌شود، اما این مطالعه تأکید می‌کند که ملاحظات اقتصادی همچنان حیاتی هستند.

 

در حال حاضر، در بافت مراقبت‌های بهداشتی ایران، خودپایشی معمول همچنان تعادل پایدارتری بین هزینه و فایده ایجاد می‌کند - در حالی که نویدبخشی CGM ممکن است به کاهش هزینه‌های فناوری در آینده و سرمایه‌گذاری گسترده‌تر در حوزه مراقبت‌های بهداشتی بستگی داشته باشد.

 

منبع: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/41199601/