معرفی چار چوبی عملی برای بهبود ایمنی انتقال نوزادان در کشورهای با منابع محدود بهداشتی

به گزارش علم خوان پژوهشگران دانشگاه تربیت مدرس و دانشگاه علوم پزشکی تهران در این تحقیق که در  «ژورنال پزشکی کودکان اروپا» منتشر شده است، چارچوب عملی برای کمک به مقامات بهداشتی ارائه کرد‌‌ه‌اند تا آنها بتوانند درباره اولویت‌های برطرف کردن مشکلات مربوط به انتقال ایمن‌تر و موثرتر نوزادان تصمیم بگیرند.

 

هنگامی که نوزادان به شدت بیمار هستند، اغلب باید از بیمارستان‌های کوچک‌تر به مراکز تخصصی با «بخش‌های مراقبت‌های ویژه نوزادان» (NICU) منتقل شوند. این انتقال‌ها نجات‌بخش هستند، اما اگر آمبولانس فاقد تجهیزات مناسب باشد، تیم پزشکی به خوبی آموزش ندیده باشد یا ارتباط بین بیمارستان‌ها ضعیف باشد، می‌توانند خطرناک نیز باشند.

 

این پژوهشگران برای درک بهتر این چالش‌ها با ۳۷ متخصص، از جمله متخصصان نوزادان، پرستاران NICU، تکنسین‌های اورژانس و مدیران بهداشتی مشورت کردند. آنها شاخص‌های کلیدی کیفیت انتقال، مانند کل زمان انتقال، میزان تثبیت وضعیت نوزاد قبل از عزیمت، خرابی تجهیزات، کمبود اکسیژن، قند خون پایین و مرگ در حین یا مدت کوتاهی پس از انتقال را شناسایی کردند.

 

این مطالعه نشان داد که مهمترین معیار کیفیت حمل و نقل، کل زمان حمل و نقل و پس از آن کیفیت تثبیت قبل از انتقال و خطر مرگ در حین یا ظرف 24 ساعت پس از انتقال است.

 

پس از تجزیه و تحلیل تمام داده‌ها، محققان پنج مشکل فوری را که باید در ابتدا به آنها پرداخته شود، رتبه‌بندی کردند:

 

یک- نداشتن تجهیزات کافی برای کار، مانند انکوباتورهای حمل و نقل و دستگاه‌های تنفس مصنوعی.

 

دو- تیم‌های پزشکی فاقد آموزش یا نیروی انسانی کافی.

 

سه- نبود سیستم متمرکز برای هماهنگی انتقال نوزادان.

 

چهار- ارتباط ضعیف بین بیمارستان فرستنده، تیم آمبولانس و بیمارستان گیرنده.

 

پنج- ساختارهای اداری که همکاری بین مناطق را محدود می‌کنند.

 

این پژوهشگران توضیح می‌دهند که برخی از این مشکلات، به ویژه ارتباط و هماهنگی، بدون هزینه‌های زیاد قابل بهبود هستند. رفع این مشکلات می‌تواند تاخیرها را کاهش دهد، کار تیمی را بهبود بخشد و عوارض نوزادان را در حین حمل و نقل کاهش دهد.

 

بهبودهای گران‌‌قیمت‌تر مانند خرید تجهیزات جدید و گسترش آموزش کارکنان، ممکن است زمان بیشتری طول بکشد اما برای پیشرفت بلندمدت ضروری است.

 

به گفته این پژوهشگران، چارچوب آنها به سیاست‌گذاران روشی روشن و مبتنی بر شواهد می‌دهد تا تصمیم بگیرند منابع محدود را کجا سرمایه‌گذاری کنند. سیستم‌های بهداشتی به جای تلاش برای حل همزمان هر مسئله می‌توانند ابتدا بر تغییراتی تمرکز کنند که به احتمال زیاد جان انسان‌ها را نجات می‌دهند.

 

این تحقیق نتیجه می‌گیرد که بهبود انتقال نوزادان نیازمند سازماندهی بهتر و تجهیزات بهتر است و بیمارستان‌ها و مقاومت بهداشتی با اولویت‌بندی مهم‌ترین نقاط ضعف ممکن است بتوانند انتقال نوزادان آسیب‌پذیر را ایمن‌تر، سریع‌تر و عادلانه‌تر کنند.

 

 

منبع خبر: https://link.springer.com/article/10.1007/s00431-025-06523-9#auth-Abbas-Habibelahi-Aff2